vanes.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties

Creative Commons License
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.



Laatste artikelen

 
 
Alle wegen leiden naar Rome
dus moest ik er wel een keer komen.          
En zo loop ik over het St. Pieterplein 
terwijl ik in Eindhoven wil zijn.
 
Duizenden mensen zitten aan de rand,
verliefde stellen staan hand in hand
langs het bassin van het Trevi fontein
en ik wens in Eindhoven te zijn.

Als mijn wens dan eindelijk is vervuld
na weken van gepassioneerd ongeduld
en ik ben waar mijn hart ligt
blijft de deur hermetisch dicht.





 
Lees meer...
 
 
als zij binnenkomt wordt de
winter subtropisch,
als hij binnenkomt verdorren
de takken, vallen de bladeren
droog op de grond, ritselt
het ongenoegen op het zand

Afbeelding Adriaan Bakker "

Lees meer...   (2 reacties)
 
 
 
Vanuit een ooghoek:
schiet een blauwe schicht
over het water.
 
Het beeld bevriest
op mijn netvlies
verdwijnt, vervaagt.
 
Doorleven betekent
zoeken naar iemand
die jouw plaats
inneemt.
 
Als die ijsvogel
die ik wel waarnam
maar niet zag.
Lees meer...
 
 
 
     Jouw adem laat me dansen
    op de wind, het zonlicht valt
    uiteen in duizend kleuren
    op mijn glycerinehuid en
   
laat me stijgen naar het
   
hemelsblauw, steeds voller,
   
voller word ik van jou.

    
Dan spat ik in een nevel
   
uiteen en land in duizend
   
kleine druppels in
   
jouw herinnering.
Lees meer...
 
 
Een volmaakte zeepbel
zweeft een paar seconden
door de lucht. Regenboogkleuren
interfereren op het tere vlies.

Als kind al heb je geleerd deze
schoonheid met rust te laten,
maar ook onverstoord spat
de bel door de warmte van
de zon uiteen.

Geluk is lucht gevangen
in een kwetsbaar moment
wie het grijpt maakt het kapot
wie het laat gaan, zal het verliezen.
Alleen in onze herinnering
blijft het bestaan
 
Lees meer...
 
 
Vanaf nu leven we
halve levens, jij vlucht
in je droomman met
lang haar, tattoo, piercing
en jong gespierd lijf.

Ik vlucht in een gezin;
jongen, meisje en een vrouw
eindelijk word ik de vader
die ik nooit was maar
altijd wilde zijn.

Zo leven we door
op halve kracht, jij
zonder mijn onverdeelde
aandacht, en ik
zonder jouw kind.
 
 
afbeelding Man and Child Francis Bacon Louisiana Museum of Modern Art, Denmark
Lees meer...

 
 
haar stem zacht
als een zomerbries

een glimlach van
het land,
ogen als de zee

in eeuwige jeugd
gevangen

voor m.
Lees meer...   (2 reacties)
 
 
 
De mist scheurt in flarden,
hangt in sluiers over het land.
Jij staat achter mij en wordt
een herinnering die vervaagt
door het grijze gordijn.
 
Terwijl ik jou daar achterlaat
keert de rust terug, het vuur,
de strijd, de waanzin, de liefde,
ze dempen als het gerommel
van het onweer op een late
zomeravond...
Lees meer...   (1 reactie)
 
 
Een zachte zoen op je voorhoofd
de lippen raken net de huid
een dun laagje lucht ertussen.
 
Dan een tedere kus op je mond
je slaat je ogen neer, wil me
niet zien. Lip op lip, hart op staal.
 
Je kunt niet met me omgaan
is het teveel liefde, teveel passie,
heb je angst voor mijn lavastroom
van emoties? Mijn lichaam
kun je aan, mijn geest niet.
Lees meer...   (2 reacties)

 
 
(6 maanden AM)

Zij kwam met de lichtsnelheid
binnenzetten: Pluk de dag
riep ze me toe. De vonken
vlogen van mijn toetsenbord
electriciteit vloeide
tussen haar en mij spanning,
weerstand, schokken, kortsluiting.

Al haar duizend gezichten
verleiden mij. Van het kind
met de blonde staartjes en
de grote groene ogen
gesloten en afgekeerd
van de wereld tot en met
de clown met zelfvertrouwen.

Dan verandert ze haar pas
zet een grimas op, leeft in
een andere wereld waar
ik niet ben. Laat haar dromen
los is verliefd op zichzelf.
Een solo act met rode
neus en mij als toeschouwer.

Dichterbij kom ik niet. Haar
woordenwereld blijft voor mij
onbereikbaar, ze trekt zich
terug achter een muur van
letters, onleesbaar verstopt
in magische formules
en onbegrepen liefdes.

Haar Leica fotografeert
beelden van roestend ijzer,
haar vader, Eindhoven en
oude schoenen. Een blik die
de wereld bekijkt op een
onbegrepen wijze ver
verwijderd van de mijne.

In het liefdesspel vallen
we samen als één wezen.
Dan vergeet ze even waar
en wie ze is, de tijd smelt
in haar handen. Haar lichaam
is een tempel van liefde,
haar geest een huis van genot.

Zo flonkert zij aan alle
kanten als een diamant
in het zonlicht. Maar wil ik
de steen grijpen dan zegt zij
mijn lichaam kun je krijgen
mijn hart krijg je niet. Heb ik
haar hart dan niet in mijn hand?
 
 
Lees meer...   (4 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl